روش آموزش برای کودکان

روش بازی اساساً کودک محور و تقویت کننده نیازهای فردی ، تواناییها و علایق اوست. بازی طبیعت دوم کودک است و راهی طبیعی برای بیان عقاید و احساسات و نیز پژوهش و شناخت دنیای پیرامون کودکان محسوب می شود. بازی همچنین به ایجد روابط اجتماعی بین کودکان کمک می کند . با این ترتیب در حمایت از رشد همه جانبه کودک نقش ارزشمندی دارد.

موقعیتهای بازی تجربه هایی برای یادگیری کودک به شکل عینی فراهم می آورد، به طوری که، به شرکت کننده ای فعال و نه دریافت کننده ای غیر فعال در روند کلی یادگیری مبدل می شود.

بازی برنامه ای متعادل ، فرایند- محور را فراهم می آورد که همه اهداف رشدی را تحقق می بخشد. بازی رشد فرایندهای یادگیری همچون مشاهده، تجربه آموزی ، حل مساله و خلاقیت را در کودکان تقویت می کند، و در عین حال به ارتقای مهارتهای جسمی، گفتاری و اجتماعی کمک می کند.

بازی توجه فردی و ارزشیابی مداوم هر کودک را تسهیل می کند. فعالیتهای بازی گروهی و انفرادی بازخوردهایی فوری برای معلم م یا کارکنان مراکز آموزش و پرورش پیش از دبستان در توجه نشان دادن به هر کودک را فراهم می آورد.

بازی یادگیری را برای کودکان لذتبخش می سازد و در آنان انگیزه ای مداوم برای مدرسه رفتن و یادگیری مدرسه ای به وجود می آورد.

به خاطر داشته باشید:

* ترتیب زیر را دنبال کنید:

- از مفاهیم عینی به ذهنی

- از آشنا به نا آشنا

- از ساده به دشوار

* همه فعالیتها تا جایی که میسر است باید در توالی زیر طراحی شود:

- تجربه های واقعی زندگی

- کسب تجربه از طریق دست ورزی با وسایل و موادی که نشانه تجربه های واقعی زندگی است.

- کسب تجربه از طریق تصاویر تجربه های واقعی زندگی و ترسیم اشیا

- کار با وسایل و مواد نمادین یا انتزاعی